Public Art. Amsterdam

Agenda

Ontmoetingsplaats 21ste eeuw

Figuren en Vuur

Ladders

Krijger

Vruchtbaarheid

Totempaal

Mensen op strand met parasol

Monument voor de Vrede

Aardewerk

Zwerm

Blauwe Boog

Jongen met Haan

Papieren Vliegtuigpijl

Schaapjes

Senza Parole

Vleugelvormen

Zonder moeite niets (Het Sieraad)

Herdenkingsmonument voor slachtoffers Tweede Wereldoorlog

De Wending 666/999

Vriendschapsbanden

Boegbeeld

Ankh

Het Molecularium

Vierwindstrekenbrug

Zonder titel (hekwerk poort)

Home is where the heart is: de potkachel

Kunstverkeersborden

Ballonnen

Silhouetten

Muurschildering 50 jaar Molenwijk

Woezels

Flyways

Ontmoetingsplaats

Zilveren Manen

Poort van Nieuwendam

BOLD TOREN BOUWMATERIALEN

Live tour Schrijvers en de Stad: Rashid Novaire

>> Speciale editie<< Live tour Schrijvers en de Stad: Fiep van Bodegom

Live tour met Schrijvers en de Stad: Alma Mathijsen

Schrijvers en de Stad: Chris Keulemans en Massih Hutak

Schip van Slebos

How to Kill a Tree, Edward Clydesdale Thomson

Walid Siti – Framer Framed

Sunday Seminar Pay Attention Please! curating the city

Officiële opening Pay Attention Please!

Fietstunnel station Amsterdam CS

IJ-boulevard

Spanje Monument 

Twee Beelden

De 7 poorten

De Muur

ADM monument

Noordbeeld

Ontmoetingsplaats

Observatorium

De Ceuvel

Gedenkteken Atatürk

NDSM-Werf

Ferrotopia – Stichting NDSM-werf

The First Turk Immigrant or The Nameless Heroes of The Revolution – Framer Framed

Johann Arens – Findings on Palpation (Extended Matter IV) – P/////AKT

Amsterdam Magisch Centrum Kunst en tegencultuur 1967-1970 – Stedelijk Museum Amsterdam

Strike A Pose – Framer Framed

Monument for the White Cube

Monuments to the Unsung – Framer Framed

GET LOST – art route, diverse kunstenaars

Silent Scream – Framer Framed

Ode aan de Bijlmer – CBK Zuidoost

De Appel

Untitled (You Don’t Have To Be Here) 

Brace for Impact, Node #6

Sami

Wegwerphuisje

Groot Landschap

Klimmuur

De Poort van Constant

Tuinen van West

Animaris Rhinoseros Transport

Stapeling omlaag

Tectona Grandis

De Kost en de Baat

Black Waves

De Kies

Staalmanplein

Mijn Kunst 2018 – CBK Zuidoost

Anastasis / ἀνάστασις – Oude Kerk

DOE IETS

Monument tegen Apartheid en Racisme

Nelson Mandela

Nationaal Monument Slavernijverleden

Portret van Jan Pieterszoon Coen, J.L. Vreugde

Hortus Botanicus

Monument for Martin Luther King

Gloei!

Voor de Bijen

Tussentijd

The Black Archives

Industrieel Monument

Corned Beef

Zonder titel, Man en Schaap

City Cells

Het Zandkasteel en de Amsterdamse Poort

Dolle Mina

Anton de Kom

Yellow Wings

De Lange Glijbaan

Zonder titel (Twee Schuine Naalden)

Mama Aisa

Sequin Monument

Monument Bijlmerramp

Tayouken Piss

Now, Speak!

Ruimtestructuur

Gedenkteken Steven van Dorpel

Graffiti Art in Heesterveld

Untitled (You Don’t Have To Be Here) – De Appel

De Waag

Licht

De Oude Kerk

Het Raam

Het Bankje

De Straatstenen

Het Stoepje

De Toeristengroep

Het Reclamebord

De Brug

Geluid

Lucht

De Oude Kerk

Waag Society

We Should Have a Conversation (2018) – De Appel

Zonder titel (Hildo)

Ode to Mingus; Spire; Menhir Tower

Opgelichte stoeptegels

Lady Solid

11 Rue Simon Crubellier

Primum movens ultimum moriens

Zonder titel

Your life is calling

Feestelijke beelden

De Wachter

White Noise

Brettensuite

Het Wiel

Betonreliëf

Under Heaven 02

WOW Amsterdam

Cascoland

Opstandingskerk

2 U’s naar buiten / 2 U’s naar binnen

Horse Chestnut

Zonder titel

Rembo

Mirage

Constructie met I-balken

Constellatie van klimtorens

wild care, tame neglect – Frankendael Foundation

Fiep van Bodegom

Roos van Rijswijk

Alma Mathijsen

Massih Hutak

Chris Keulemans

Rashid Novaire

Stichting NDSM – werf

Kunstroute Zuidoost

  • permanent
  • toegankelijk

Deze imposante grote vrouw heet Mama Aisa, de Surinaamse Moeder Aarde. Haar beeld staat hier al dertig jaar standvastig maar zijzelf heeft een flinke reis afgelegd voordat ze in dit polderland terechtkwam. Mama Aisa is de belangrijkste godheid in de winticultuur, waarvan de aanhangers geloven dat haar oorsprong in West-Afrika ligt. Toen vele Afrikanen door de Europeanen tot slaaf werden gemaakt en in enorme schepen onder mensonterende omstandigheden naar Suriname werden getransporteerd, reisden Mama Aisa en de andere winti’s met hen mee. In Suriname ontwikkelde de wintireligie zich verder. Toen rondom de onafhankelijkheid van Suriname in 1975 duizenden Surinaamse Nederlanders zich in Nederland vestigden, namen zij vele gebruiken en rituelen met zich mee zoals de winticultuur en Mama Aisa.

In dit werk van Chaim Oren staat zij ook symbool voor de verbroedering van de verschillende nationaliteiten in Zuidoost. De bollen op haar jurk representeren de Grote en de Kleine Beer; zij symboliseren de verbinding tussen hemel en aarde. Mama Aisa’s linkeroog is gesloten: zij knijpt een oogje toe. Kunstenaar Chaim Oren zegt hierover: ‘Moeder vertelt niet alles aan vader over de kinderen; ze ziet wel eens wat door de vingers. Ze is lankmoedig, tolerant en vergevingsgezind. Haar rechterhand rust op haar linker, klaar om te helpen.’

Surinaamse en andere migrantenculturen zijn in Nederland niet vaak vereerd met zo’n prominent kunstwerk in de openbare ruimte. Nog geen tien jaar voor de plaatsing van dit beeld was er absoluut geen sprake van ‘verbroedering van culturen’. Tot 1979 had de gemeente Amsterdam bijvoorbeeld een discriminerend beleid waarbij er quota’s werden gehanteerd met een maximum aantal mensen van migratieafkomst die ergens mochten wonen. In sommige straten in Amsterdam werden migranten zelfs helemaal geweerd. Dit betekende voor veel Surinaamse Nederlanders dat zij werden verplicht in overbevolkte pensions te wonen. Uiteindelijk ontvluchtte velen van hen deze pensions en kwamen in de Bijlmer terecht.

Toen zij in de flats in Zuidoost hun intrek namen bestond er veel onbegrip en frictie tussen verschillende groepen. In Suriname was men niet gewend om met zo veel mensen op zo’n klein stukje grond te leven. Afval werd over het balkon gegooid en buren konden nachtenlang meegenieten van Surinaamse muziekfeesten die tot diep in de nacht werden gegeven op de galerijen. Vanuit Nederland werd geen ondersteuning of hulp geboden bij het oplossen van dergelijke cultuurverschillen. Veel witte middenklassengezinnen, voor wie de Bijlmer in eerste instantie was bedoeld, trokken weg naar nieuwe Amsterdamse voorsteden zoals Purmerend en Almere. Dat had overigens niet alleen te maken met hun verhouding tot de nieuwkomers: ook het gebrek aan voorzieningen was voor velen een belangrijke reden om weg te trekken.

Vandaag de dag is men juist trots op de diversiteit aan mensen, religies en culturen in Zuidoost. En dat uit zich in kunstwerken in de openbare ruimte die refereren aan dit interculturele karakter, zoals Mama Aisa.

Meer informatie

Agenda

october