Public Art. Amsterdam

Schip van Slebos

Fietstunnel station Amsterdam CS

IJ-boulevard

Spanje Monument 

Twee Beelden

De 7 poorten

De Muur

ADM monument

Noordbeeld

Ontmoetingsplaats

Observatorium

De Ceuvel

Gedenkteken Atatürk

NDSM-Werf

De Appel

Brace for Impact, Node #6

Sami

Wegwerphuisje

Groot Landschap

Klimmuur

De Poort van Constant

Tuinen van West

Animaris Rhinoseros Transport

Stapeling omlaag

Tectona Grandis

De Kost en de Baat

Black Waves

De Kies

Staalmanplein

DOE IETS

Monument tegen Apartheid en Racisme

Nelson Mandela

Nationaal Monument Slavernijverleden

Portret van Jan Pieterszoon Coen, J.L. Vreugde

Hortus Botanicus

Monument for Martin Luther King

Gloei!

Voor de Bijen

Tussentijd

The Black Archives

Industrieel Monument

Corned Beef

Zonder titel, Man en Schaap

City Cells

Het Zandkasteel en de Amsterdamse Poort

Dolle Mina

Anton de Kom

Yellow Wings

De Lange Glijbaan

Zonder titel (Twee Schuine Naalden)

Mama Aisa

Sequin Monument

Monument Bijlmerramp

Tayouken Piss

Now, Speak!

Ruimtestructuur

Gedenkteken Steven van Dorpel

Graffiti Art in Heesterveld

De Waag

Licht

De Oude Kerk

Het Raam

Het Bankje

De Straatstenen

Het Stoepje

De Toeristengroep

Het Reclamebord

De Brug

Geluid

Lucht

De Oude Kerk

Waag Society

Zonder titel (Hildo)

Ode to Mingus; Spire; Menhir Tower

Opgelichte stoeptegels

Lady Solid

11 Rue Simon Crubellier

Primum movens ultimum moriens

Zonder titel

Your life is calling

Feestelijke beelden

De Wachter

White Noise

Brettensuite

Het Wiel

Betonreliëf

Under Heaven 02

WOW Amsterdam

Cascoland

Opstandingskerk

2 U’s naar buiten / 2 U’s naar binnen

Horse Chestnut

Zonder titel

Rembo

Mirage

Constructie met I-balken

Constellatie van klimtorens

Fiep van Bodegom

Roos van Rijswijk

Alma Mathijsen

Massih Hutak

Chris Keulemans

Rashid Novaire

FacebookTwitter
  • permanent
  • toegankelijk

Onder de drommen struinende voeten, onder naaldhakken die tussen de keien blijven steken, ligt in het plein een reliëf van het ontblote bovenlichaam van een vrouw. Een hand raakt een van haar borsten aan. Opvallend nonchalant schikt het brons zich tussen de stenen. Wie het opmerkt of erover struikelt blijft staan, kijkt en buigt voorover. Gidsen vertellen hun toeristen om het even aan te raken. ‘s Nachts wordt het vaker betast, door in roze jurken gehesen vrijgezellen. Misschien zou het meer of anders glimmen wanneer het op handhoogte was geplaatst

Landschapsarchitecten Michael van Gessel en Harm-Klaas Naaijer hebben de inrichting van het plein in 2012 ontworpen. Van Gessel streeft naar soberheid in zijn ontwerpen. Zonder afleiding, zonder vermaak. Zijn tuinen en pleinen zijn, zo zou je kunnen zeggen, onzichtbaar door hun vanzelfsprekendheid. De ‘molgoten’ die rondom de kerk cirkelen vormen op subtiele wijze de wegmarkering. Ze vervangen de tientallen Amsterdammertjes die er eerder stonden. Bomen krijgen nadruk door grote grindcirkels. Het plein werd visueel volledig opgeschoond.

Ruimte wordt niet alleen waargenomen door zicht, ook de overige zintuigen zeggen veel. Door tast neem je de veranderingen van de ondergrond waar. Wanneer je op blote voeten zou rondlopen zou je het verschil in warmte van de bestrating kunnen voelen. In tegenstelling tot alle harde materialen dempen de bomen het geluid en verbeteren zo de akoestiek. Er wordt zelfs beweerd dat je met je tong bepaalde kleuren, subtiele details en gepolijste materialen waarneemt. Stenen kunnen je als het ware uitnodigen ze te proeven.

Terug naar wat er te zien is, want door de Vereniging Vrienden van de Amsterdamse Binnenstad is ‘een ramp voorkomen’. De IJsselsteentjes, de kleine gele, handgevormde klinkertjes langs de kerk, waren in het nieuwe pleinontwerp verdwenen. De vrienden maakten bezwaar en kregen gelijk. De historische situatie is voor bijzondere plekken leidend over hedendaagse ontwerpwensen, en de stoepen waren hier ook in de achttiende eeuw al geel. Daarnaast zijn er ook nog een visie, een terrassenplan, een handboekinrichting en een zekere Puccinimethode van kracht. Die laatste is door de gemeente vernoemd naar een ‘ambachtelijke en mooie’ bonbon. Het moet ervoor zorgen dat alle klinkertexturen en stoepranden van de hele stad er smaakvol uitzien en doorlopen als een aan elkaar geknoopt tapijt.

Daartussen ligt dus dat reliëf, even anoniem als de hand zonder lichaam en het lichaam zonder hoofd is de maker van het beeld. Zonder toestemming of toetsing heeft het beeld zich een plekje in de openbare ruimte toegeëigend. In de winter van 1993 heeft iemand een stuk of vier keien uit de bestrating gewipt, daarna een gat gegraven van een meter diep en het beeld, verankerd aan een betonblok, in de grond gelegd. Het was het derde anonieme beeld in vijftien jaar, dus de gemeente vond dat haar gezag wat veel getart werd. En een buurtbewoonster klaagde, omdat wanneer er ‘s nachts ‘onverlaten’ op het brons sloegen, het geluid via de leidingen in haar huis weergalmde. Het beeld werd na een week uitgegraven en in een kelder gezet. In de lente, nadat de kunstenaar zich meldde en het werk aan de gemeente schonk, werd het teruggeplaatst en op verzoek opgevuld met geluiddempend materiaal. Behalve voor de desbetreffende ambtenaar is de maker nog altijd onbekend.

Meer informatie

Agenda

december